III. STOSUNKI POLSKO-CZESKIE 30 LAT PO UPADKU ŻELAZNEJ KURTYNY: SUKCESY, PORAŻKI, WYZWANIA

STOSUNKI POLSKO-CZESKIE (1993-2019)

prof. Piotr Bajda

Teza: polsko–czeskie relacje bilateralne charakteryzują się wysoką dynamiką wymiany gospodarczej i bogatą agendą współpracy politycznej, za czym nie nadąża jednak współpraca społeczno-kulturalna. Współpraca polityczna nie jest jednak wykorzystana optymalnie i za ilością wydarzeń nie idzie jakość relacji. Cel artykułu: wskazanie głównych czynników kształtujących relacje polsko-czeskie w latach 1993-2019 w obszarze politycznym, gospodarczym i społecznym. W referacie zostanie uwzględniony wymiar relacji międzyrządowej (bilateralnej, w ramach instytucji multilateralnych i regionalnych), ale też skala współpracy samorządowej (przygranicznej). Struktura artykułu: W trakcie wystąpienia zostaną przedstawione uwarunkowania bilateralnych relacji polsko-czeskich w wymiarze politycznym, gospodarczym i społeczno-kulturalnym. Relacje polityczne mimo swojej intensywności nie potrafią przejść na wyższy strategiczny poziom, mimo ogólnego złego wizerunku RP w Czechach (np. sprawa kopalni Turowa, jakość polskiej żywności) wymiana gospodarcza jest na bardzo wysokim poziomie. Relacje społeczno-kulturalne są bardziej deklaratywne niż realne. Czesi są najbardziej lubianym narodem w Polsce, Polacy dość wysoko są w czeskich rankingach, ale nadal niewiele wiemy o sobie nawzajem i słabo się sobą interesujemy. Większy deficyt braku zainteresowania leży po stronie czeskiej. Jedynym aktywnym wymiarem jest współpraca trans graniczna. Wnioski z analizy: Pozostaje ogromny niewykorzystany potencjał po obu stronach. Brakuje prób pobudzenia zainteresowania, stworzenia swoistej mody na współpracę polsko-czeską. Po polskiej stronie dodatkowo sytuację utrudnia polityka kadrowa w polskich placówkach dyplomatycznych, szczególnie dobór ambasadorów RP w Pradze.

Máte nějaké dotazy?
Prosím kontaktujte nás

Ústav politických věd a správy UKSW
Pupen. 23, pokoj. 226
ul. Woycickiego 1/3
01-938 Varšava